Johanne Louise

Stemning i svømmebassenget i Reykjavik

Det er sol og kald vind i Reykjavik. Trass i leveggen kårer vinden vassflata i bassenget – og trea utafor leveggen står heilt på skrå.

Sollys og vindkåring gjer at vatnet verkar blåare og meir lokkande enn elles – og alle dei våte kroppane som kjem inne frå dusjen, dukkar seg også straks nedi – men det er nok helst avdi vinden er kald, og ikkje avdi vatnet verkar blått og lokkande.

Ved kanten av bassenget ligg ein flokk ungar med avlange, appelsingule flyteredskap på ryggen og lyttar til læraren som sit innpakka til oppunder øra i vinden. Litt etter dukkar det ei jentegruppe opp og ei kvinneleg svømmelærarinne, og no ljomar kommandoane frå båe partar utover: Pust inn og blås ut, en to tre, pust inn og blås ut, en to tre –

Dei appelsingule avlange flyteredskapa på ryggen gjer vatnet enda vakrare blått, og det er strålande, optimistisk sollys over alt.

Men i «heitipotten» er språket nett no ikkje islandsk. Eg lyttar – og fangar opp svensk uttale. Mannen vil vita kva det står på veggen rett overfor, og han får ei omsetjing, og etterpå vil han ha uttala – den får han også, og kommenterer nøgd: «Nu kann jag också islandsk!»

«Pust inn og blås ut!» ljomar det vidare, og ungebølingen plaskar og sprutar og har det festleg.

Men svensken er over på eit anna emne: Dei hadde jo stempla egga salmonellafri efter at det var oppdaga salmonella!

Eg hugsar også ei melding om salmonella og svenske egg. Det hadde nemleg blitt offentleggjort ei undersøking der det hadde gått så grundig ned med salmonella – og like etter kom ein kommentar: Det var ikkje nettopp det at det hadde gått ned, det var berre det at ein hadde ikkje råd til så mange undersøkingar, og da vart resultatet meir positivt –

Det er som øyra vil vekse ut av hovudet på meg. Eg anar at eg kan få vita ein del meir enn det eg får snappa opp av norske aviser. Men han har no komi fram til kva privatfolk kan gjera i saka: Det einaste ein kan gjera, forkynner han, er å koke og steike egga godt og grundig – varmen er «det enda» man «kan lita på».

Kanskje de også kunne sagt nei til EU? undrar eg inni meg. For eit folk finn støtt utveg til å kontrollere det det er politisk vilje til å kontrollere –

dersom dei får regjere seg sjølv, da –

Varmen er forresten god i heitipotten, stive musklar slappar av, og ute i vatnet har ungebølingen fått av seg dei appelsingule og skal lære å puste inn og dukke under.

Vinden kårer vatnet enda meir, det byrjar bli slik at ein misser pusten når ein sym mot vinden, og vindkårene kastar rett som det er kaskadar av vatn i andletet mitt.

Etter ei tid er ungane også over i heitipott, og stutt tid etter skal dei opp. Dei protesterer og vil ikkje opp, men læraren ljomar utover: «Jú, alveg eins og skot!» Og ungekroppane sprett opp av heitipotten – heilt som eit skot.

Etter vel eit kvarter er lærarane der att med ny bøling ungar. Og taktfaste rop ljomar over eit skimrande blått og vindkåra basseng: «Andið og blásið, einn tveir þrir! Andið og blásið, einn tveir þrir!»

Legg att ein kommentar